Psychoterapia

psychoteraphyW swojej psychoterapii łączę wiele szkół , nazywane jest to psychoterapią eklektyczną.

Najbliższą jest mi szkoła  behawioralno-poznawcza .

Psychoterapia CBT (Cognitive behavioral therapy)  z polskiego  TBP, moim zdaniem jest jedną z najbardziej skutecznych metod psychoterapeutycznych zarówno u dorosłych jak i młodzieży. Po ukończonych studiach na Uniwersytet SWPS na których poznałem powierzchownie wiele technik terapeutycznych, stwierdziłem, że najbardziej bliskie są mi technik psychoterapii behawioralno-poznawczej.

Postanowiłem zgłębiać techniki CBT w jednej z najlepszych szkół psychoterapii w Polsce – Centrum CBT, tam też ukończyłem : „Techniki psychoterapii poznawczo – behawioralnej. ” które dały mi narzędzia by skutecznie prowadzić psychoterapię.

W psychoterapii z osobami chorymi onkologicznie opieram również o terapię CBT oraz o elementy terapii Simontona

Terapia behawioralna

Główni reprezentanci: J. Wolpe, A. Bandura, H. J. Eysenck W terapii tej objawy psychopatologiczne pacjenta traktuje się jako nieprzystosowawcze – jako zachowania nabyte w procesie uczenia się. Zachowania te i zachowania przystosowawcze kształtują się poprzez mechanizm warunkowania klasycznego, instrumentalnego, lub modelowania. Cele terapii: Psychoterapeuta na podstawie wywiadu z pacjentem i jego bliskimi, jak też opierając się na wynikach badań (np. w formie testów lub eksperymentów klinicznych), identyfikuje sposób kształtowania się nieprzystosowawczego nawyku oraz powstające sekwencje: „bodziec – nawyk dezadaptacyjny”

  • wyjaśnia pacjentowi mechanizmy powstawania jego nieprawidłowych nawyków
  • proponuje określone procedury terapeutyczne i wyjaśnia mechanizm ich działania
  • psychoterapeuta wraz z pacjentem ustala kontrakt terapeutyczny w tym zwłaszcza cel terapii

Terapia poznawcza 

Główni reprezentanci: A. T. Beck, A. Ellis Zaburzenia powstają w rezultacie procesu uczenia się. Niewłaściwy sposób percepcji i interpretacji zdarzeń przez pacjenta doprowadza do powstania jego dezadaptacyjnych zachowań. Cele terapii:

  • nastawiona jest na usuwanie zaburzeń myślenia, uczy rozpoznawania dysfunkcjonalnego sposobu myślenia i jego eliminowania
  • uczy pacjenta identyfikować schematy poznawcze, tkwiące u podstaw irracjonalnych myśli
  • psychoterapeuta informuje pacjenta, w jaki sposób dochodzi do zaburzeń emocjonalnych oraz występowania dysfunkcjonalnych zachowań
  • dowodzi, że między sytuacją zdarzeniami, w jakich pacjent uczestniczy a jego emocjami zachowaniami pośredniczy sposób interpretacji zdarzeń składających się na tę interpretację
  • psychoterapeuta zwraca pacjentowi uwagę na to, że stały, automatyczny sposób interpretacji zdarzeń powinien być traktowany wyłącznie jako hipoteza, którą trzeba weryfikować empirycznie.

Terapia dla pacjentów onkologicznych:

Psychoonkolog

Założenia teoretyczne terapii Simontonowskiej
Współczesna terapia simontonowska jest nowoczesną psychoonkologią interwencyjną i definiowana jest jako całościowy i wszechstronny program interwencji psychoterapeutycznej dla chorych na nowotwory złośliwe i odnoszący się do wszystkich podstawowych sfer ludzkiego życia:
  1. Sfera behawioralna
    1. Relaks
    2. Praca z wyobraźnią
    3. Kształtowanie zdrowych nawyków
    4. Stosowanie się do leczenia
    5. Aktywne uczestnictwo w terapii
    6. Rekreacja i zabawa
    7. Zachowania prozdrowotne (asertywność, dieta, ruch, itd)
  2. Sfera poznawcza (RTZ)
    1. Kształtowanie zdrowych myśli, przekonań i postaw – ich pozytywny wpływ na emocje i zdrowienie
    2. Stawianie celów
    3. Rozwiązywanie problemów
    4. Kształtowanie zdrowego obrazu samego siebie
  3. Sfera emocjonalna
    1. Zmniejszanie dystresu
    2. Rozwijanie i utrzymywanie nadziei
    3. Skuteczne radzenie sobie z lękiem, przygnębieniem, złością, poczuciem beznadziei i bezradności, poczuciem urazy i krzywdy.
    4. Skuteczne radzenie sobie z codziennymi stresami
    5. Rozwój „kompetencji emocjonalnej”
    6. Skuteczne radzenie sobie w stanie kryzysu emocjonalnego
    7. Radzenie sobie z poczuciem winy
  4. Sfera duchowa
    1. Rozwój zdrowych przekonań duchowych, religijnych, filozofii życia czy egzystencjalnych
    2. Odkrywanie znaczenia, głębokiego spełnienia i sensu życia
    3. Zwiększanie radości życia
    4. Kształtowanie zdrowych przekonań o śmierci i umieraniu i rozwiązywanie lęku przed śmiercią
  5. Sfera społeczna i rodzinna
    1. Rozwój systemu wsparcia
    2. Stosowanie dostępnych źródeł wsparcia
    3. Rozwój umiejętności komunikowania się z bliskimi
    4. Wsparcie dla osób wspierających
  6. Sfera fizyczna
    1. Dieta
    2. Aktywność fizyczna
    3. Rekreacja i czynności witalne
    4. Jakość życia i umierania
    5. Zabawa i nieuwarunkowany śmiech

W terapii simontonowskiej stosuje się w sposób wzajemnie uzupełniający następujące modalności:

  1. Terapia indywidualna
  2. Terapia grupowa
  3. Terapia rodzinna
  4. Edukacja o nowotworach złośliwych, układzie odpornościowym, emocjach i samo-pomocy

 

zródło : http://simonton.pl/